ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΨΕΛΗΣ
"Μια φορά κι ένα καιρό..."
"Κάπου στην πεδιάδα της Καστίλης γύρω στα 1940..."
Έρχεται το σινεμά, Έρχεται το σινεμά.
Ε σεις αγόρια θα πέσετε.
Πως είστε;
Τι κάνεις; Φύγ' από δω!
Κοίταξε όλα τα κουτιά φίλμ!
Άσε με να περάσω.
- Τί είναι η ταινία; - Η ταινία;
Είναι θαυμάσιο.
Είναι ταινία τρόμου;
Αυτό είν' όλο;
Είναι καουμπόικη ταινία;
Είναι ωραία ταινία.
Έχει ινδιάνους;
Είναι τρομερή! Η καλύτερη που έχω δει σ' αυτή τη πόλη.
Ούτε που μπορείς να φανταστείς.
Αυτό που μπορώ να πω είναι: Ολέ!
Απόψε το βράδυ στο δημαρχείο,
στις 5.
θα έχει ειδική προβολή
του Φράνκεστάιν.
Οι τιμές των εισιτηρίων θα είναι
μια πεσέτα για τους μεγάλους
και δυο ριαλια για τα παιδιά.
Πώς πάει Θωμέσσα;
Ελπίζω να είναι καλό αυτή τη φορά.
Είναι θαυμάσιο.
Μή βάζεις φωτιά, τώρα.
Πρόσεχε με το μαγκάλι.
Οι παραγωγοί της ταινίας δεν θέλουν να το παρουσιάσουν
χωρίς μια προκαταρτική προειδοποίηση
Αυτή είναι η ιστορία του Δρα. Φρανκεστάιν,
ενός ανθρώπου της επιστήμης
που θέλησε να δημιουργήσει ένα ζωντανό όν,
παραγνωρίζοντας το ότι μόνο ο Θεός μπορεί να το κάνει.
Είναι μια από τις πιο παράξενες ιστορίες που έχουν ποτέ ειπωθεί.
Έχει να κάνει με τα μυστήρια της δημιουργίας:
Τη ζωή και τον θάνατο.
Προετοιμαστείτε.
Μπορεί να σοκαριστείτε
ή ακόμα να τρομοκρατηθείτε.
Λίγες ταινίες είχαν μεγαλύτερο αντίκτυπο σ' όλο τον κόσμο.
Αλλά θα σας συμβούλευα
να μη τη πάρετε πολύ στα σοβαρά.
Αν και τίποτε δεν μπορεί να φέρει πίσω τις ευτυχισμένες στιγμές μαζί,
Παρακαλώ το Θεό να μου δώσει τη χαρά να σας δω και πάλι.
Αυτό προσεύχομαι συνέχεια
από τότε που χωριστήκαμε στο πόλεμο,
και προσεύχομαι ακόμα εδώ στην ερημιά
όπου ο Φερνάντο και τα κορίτσια και εγώ προσπαθούμε να επιβιώσουμε.
Μόνο οι τοίχοι έχουν απομείνει από το σπίτι που κάποτε ξέρατε.
Συχνά αναρωτιέμαι τι απέγινε ό,τι είχαμε εκεί.
Δεν το λέω από νοσταλγία.
Είναι δύσκολο να νοσταλγείς...
μετά τα όσα περάσαμε αυτά τα τελευταία χρόνια.
Αλλά μερικές φορές όταν κοιτώ γύρω μου
και βλέπω την τόση απώλεια,
τόση καταστροφή και λύπη,
κάτι μου λέει ίσως η δυνατότητά μας να αιστανθούμε πραγματικά τη ζωή
έχει εξαφανιστεί μαζί με όλα τ' άλλα.
Δεν ξέρω καν αν το γράμμα αυτό θα φθάσει σ' εσένα.
Τα νέα που έχουμε απ' έξω
είναι τόσο λίγα και παραπλανητικά.
Σε παρακαλώ γράψε σύντομα
και πες μου ότι ζεις ακόμα.
Με όλη μου την αγάπη, Τερέζα.
Κάτσε κάτω.
Το βλέπεις; Καταλαβαίνει!
Κοίτα!
Τερέζα.
Milagros.
Είδες τη γυναίκα μου;
Νομίζω βγήκε λίγο πριν.
- Που είναι τα κορίτσια; - Στο σινεμά.
Έχει τίποτε να φάμε σ' αυτό το σπίτι;
Σίγουρα έχει.
Αλλά θα 'πρεπε να παίρνεις κανονικά γεύματα
και να προσγειωθείς.
Κάθισε γιατρέ.
Προσπάθησε να κάνεις υπομονή.
Περίμενες άμεσα αποτελέσματα;
Πρέπει να παρακολουθείς προσεκτικά το πλάσμα σου.
Άκου με. Ίσως είναι επικίνδυνο.
Επικίνδυνο; Με ξαφνιάζεις.
Ποτέ δεν ήθελες να ρισκάρεις;
Τι θα γινόταν αν ποτέ δεν περνάγαμε στο άγνωστο;
Έχεις ποτέ θελήσει να δεις πέρα από τα σύννεφα και τα αστέρια;
Ή να ξέρεις τι κάνει τα δέντρα να μεγαλώνουν...
και αλλάζει τις αποχρώσεις απ' το φως;
Αλλά λέτε τα αυτά και θα σε πουν τρελό.
Όμως θα μπορούσε να είναι απάντηση σε μια απ' αυτές τις ερωτήσεις...-
τί είναι αιωνιότητα, για παράδειγμα...-
Δεν θα μ' έννοιαζε αν με λέγανε τρελό.
Είσαι νέος και θαμπωμένος από την επιτυχία σου.
Ξύπνα και δες τη πραγματικότητα.
Ένας δαίμονας του οποίου το μυαλό...-
Πρέπει να δώσεις χρόνο να αναπτυχθεί.
Είναι ένα τέλειο μυαλό, γιατρέ.
Μπορώ να σου πω τούτο τώρα: Προήλθε από το εργαστήριό σου.
Το μυαλό που κλάπηκε από το εργαστήριο μου
ανήκε σε ένα εγκληματία!
-Θα πάρει ώρα μπαμπά; -Όχι, θα φτιάξω μόνο τον τοίχο.
Γιατί δε μένεις να παίξεις μαζί μου;
Έχω να κάνω διάφορα, παιδί μου.
Παίξε με το γατάκι σου.
-Γειά σου μπαμπά -Γειά.
Και να είσαι καλή.
Ποιός είσαι;
Είμαι η Μάρβα.
Θα παίξεις μαζί μου;
Θα ήθελες ένα από τα λουλούδια μου;
Αυτό είναι για σένα κι αυτό είναι για μένα.
Είναι σαν βάρκα.
Βλέπεις πως επιπλέουν;
Ετοιμάσου Μάρβα.
Θα ρίξω μια ματιά στη σκεπή
και μετά θα πάμε στο χωριό.
Isabel.
Γιατί την σκότωσε;
Σιωπή!
Θα σου πω αργότερα.
Είναι ο Φρανκεστάιν!
Στο όνομα του αγίου σταυρού
ελευθέρωσέ μας από τους εχθρούς μας,
Κύριε και Θεέ μας.
Στο όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, αμήν.
Πού έκρυψες τα σπίρτα;
Στο συρτάρι.
Τί;
Πες μου τί ήθελες να πεις.
-Για ποιο πράγμα -Την ταινία.
Όχι τώρα. Αύριο.
Τώρα. Το υποσχέθηκες.
Γιατί σκότωσε το κορίτσι,
και γιατί τον σκότωσαν μετά;
Δεν ξέρεις. Είσαι ψεύτρα.
Δεν τον σκότωσαν και δεν σκότωσε το κορίτσι.
Πως το ξέρεις;
Πως το ξέρεις ότι δεν πέθαναν;
Τα πάντα στις ταινίες είναι ψεύτικα.
Όλα είναι ένα κόλπο.
Εξάλλου, τον είδα ζωντανό.
Πού;
Σ' ένα μέρος που ξέρω στο χωριό.
Ο κόσμος δεν μπορεί να τον δει.
Βγαίνει μόνο τη νύχτα.
Είναι φάντασμα;
Όχι είναι πνεύμα.
Σαν το πνεύμα που λέει ο Ντόπα Λούκβα;
Ναι, τα πνεύματα δεν έχουν σώμα.
Γι' αυτό δεν μπορείς να τα σκοτώσεις.
Αλλά είχε σώμα στη ταινία.
Είχε χέρια και πόδια.
Είχε τα πάντα.
Είναι μεταμφίεση που φορούν όταν βγαίνουνε.
Αν βγαίνει μόνο τη νύχτα, πως μπορείς να του μιλήσεις;
Σου είπα ήταν πνεύμα.
Αν είσαι φίλη του,
μπορείς να του μιλήσεις όποτε θέλεις.
Μόνο κλείσε τα μάτια σου
και κάλεσέ τον.
"Είμαι εγώ, η Άννα".
"Κάποιος που του 'δειξα πρόσφατα τη γυάλινη κυψέλη μου,
με τις κινήσεις σαν τον κύριο τροχό ένός ρολογιού...
Κάποιος που είδε την συνεχή κίνηση της κυρήθρας,
τον μυστηριώδη τρελό πανικό
των εργατριών μελισσών πάνω από τη κυρήθρα,
τις γεμάτες γέφυρες και σκάλες από κερί,
τα σπειροειδή μπασίματα της βασίλισσας,
τις ατέρμονες και επαναληπτικές προσπάθεις του σμήνους,
τον ακατάπαυστο και αναποτελεσματικό μόχθο,
τα πυρετώδη πήγαινέλα,
αγνοώντας πάντα την ανάγκη για ύπνο,
υπονομεύοντας την δουλειά της επόμενης μέρας,
την τελική ανάπαυση του θανάτου
μακριά από ένα μέρος που ανέχεται ούτε την αρώστεια ούτε τους τάφους...-
Κάποιος που παρατήρησε αυτά τα πράγματα,
μετά το αρχικό ξαφνιασμα,
γρήγορα γύρισε τα μάτια του
με μια έκφραση από απερίγραπτη λύπη και τρόμο."
Δύο και δύο κάνουν τέσσερα
Τέσσερα και δύο κάνουν έξη
Έξη και δύο οχτώ Σύν οχτώ 16
Σύν οχτώ 24 Σύν οχτώ 32
Ιερές ψυχές, γονατίζουμε μπροστά σας.
Εντάξει. Μάζεψε τα πράγματά σου.
Ησυχία!
Διαφορετικά ο Ντον Χοσέ θα νευριάσει.
Καλημέρα Δον Χοσέ.
Ο καημένος ο Δον Χοσέ.
Ποιος τον άφησε έτσι;
Εσείς, κυρία!
Για να δούμε Παουλίτα.
Τι έχει χάσει ο Δον Χοσέ;
- Την καρδιά του. - Καλά. Βάλε την πάνω του.
Mari Carmen,
Τί κάνει η καρδιά;
Για την αναπνοή.
Όλοι εσείς οι εξυπνάκηδες που χασκογελάτε,
με τί αναπνέουμε;
Τα πνευμόνια.
Δείξε τα μας.
Βάλε πάνω τα πνευμόνια.
Βάλε τα πάνω του.
Πολύ καλά.
Τί κάνει το στομάχι;
Βάζουμε φαγητό μέσα του.
Βάλε το πάνω του.
Πολύ καλά. Κάτσε κάτω.
Τώρα προσέξετε.
Ο Δον Χοσέ μπορεί να περπατήσει. Μπορεί να ανασάνει.
Μπορεί να φάει.
Αλλά...
υπάρχει ακόμα κάτι πολύ πολύ σοβαρό
που λείπει.
Τα κόκκαλά του.
Τα αυτιά του.
Ana.
Είσαι πολύ σιωπηρή.
Τί λείπει ακόμα στον Δον Χοσέ;
Τα μάτια του.
Ησυχία, Ίζαμπελ.
Να απαντάς όταν σε ρωτάνε.
- Τα μάτια του. - Πολύ καλά.
Έλα και βάλε τα πάνω του.
Τώρα ο Δον Χοσέ μπορεί να δει.
Βλέπεις το σπίτι με το πηγάδι;
-Μένει εκεί; -Ναι.
Θες να πας εκεί;
Εντάξει.
Isabel!
Η μαμά ρώταγε για σένα σήμερα το απόγευμα.
Ήθελε να μάθει που ήσουν.
Είπα ότι ήσουν ακόμα σχολείο.
Πήγες στο πηγάδι;
Ναί.
Τον είδες;
Επειδή δεν σε ξέρει.
Έρχετ' ο μπαμπάς!
Μπαμπά, να ένα.
- Μπαμπά να κι άλλο. - Έρχομαι.
Είναι κακό.
Πόσο πας στοίχημα;
Μη τ' αγγίζεις.
- Είναι καλό, ε; - Για να δούμε.
Μάλιστα, κύριε, είναι καλό μανιτάρι.
Βλέπεις;
Ποιος ξέρει πως λέγεται;
- Γραμμωτό - Κουκουλωτό.
Όχι, τα κουκουλωτά είναι δηλητηριώδη.
Βλέπε προσεκτικά.
Τρομ... - Τρομπέτα!
Πολύ καλά.
Φαίνεται από το καφέ χρώμα
κι αυτές τις σπαστές άκρες.
Μπαμπά έχεις ποτέ μαζέψει δηλητηριώδη μανιτάρια;
-Όχι. Ξέρεις γιατί; - Γιατί;
Γιατί πάντα κάνω όπως μου είπε ο παππούς μου.
Αν δεν είσαι σίγουρος αν ένα μανιτάρι είναι καλό, μη το κόβεις.
Γιατί αν είναι κακό και το φας,
θα είναι το τελευταίο σου μανιτάρι, και το τελευταίο οτιδήποτε.
- Καταλαβαίνετε; - Ναι.
Ο παππούς δεν ήταν τρελός γι' αυτά.
Αυτό που του άρεσε ήταν να τα βλέπει,
ακόμα κι αν σήμαινε μιας μέρας ταξίδι.
Ποτέ δεν κουραζόταν.
Βλέπεις το βουνό;
Αυτό που έλεγε "ο κήπος των μανηταριών" είναι εκεί πάνω.
- Ξέρεις γιατί; - Γιατί;
Γιατί το καλύτερο μανιτάρι μεγαλώνει εκεί... - το πλευρώτους.
- Γιατί δεν πάμε; - Είναι πολύ μακρυά.
Δεν θα τα καταφέρναμε με σας τα δυο νιάνιαρα.
Θα πάμε μια άλλη μέρα.
Αλλά πρώτα πρέπει να υποσχεθήτε
ότι δεν θα το πείτε ποτέ στη μητέρα σας.
Για να δούμε τί έχουμε δω.
Ένα πραγματικό διάβολο.
Μυρίζει ωραία.
Βέβαια, τα μικρά σε ξεγελάνε,
αλλά τα μεγαλύτερα είναι άλλο πράγμα.
Κοιτάξετε προσεκτικά.
Κοιτάξετε το χρώμα του καπέλου
και τα
Ποτέ μη ξεχνάτε κορίτσια: Αυτό είναι το χειρότερο απ' όλα.
Το πιο δηλητηριώδες.
Όποιος το φάει αυτό δεν έχει καμιά ελπίδα στο κόσμο.
Fernando.
Θα σε δω αργότερα.
- Καλημέρα, Δον Φερνάντο. - Καλημέρα.
Θα ξεκινήσουμε λίγο αργά.
- Με χτύπησες! - Όχι!
Αρκετά! Σταματήστε τις αταξίες.
- Ηλίθια! - Γουρούνι!
Θεέ και Κύριε!
Τί φασαρίε είναι αυτή;
- Αυτή το ξεκίνησε. - Αρκετά!
Ψέμματα λέει.
Εμπρός. Είναι ώρα να πλυθήτε για το σχολείο.
Πρώτα βρέχεις το πινέλο.
Εντάξει.
Μετά το τρίβεις σε όλο σου το πρόσωπο.
Μετά του βάζεις σαπούνι.
Τώρα πασαλείβεις το πρόσωπο.
Εντάξει.
Τώρα ξυρίζω τις τριχούλες;
Ναι, και μετά βάζεις λίγη κολώνια.
Μαμά, ξέρεις τι είναι πνεύμα;
Δεν ξέρεις κι εγώ ξέρω.
Πνεύμα είναι πνεύμα.
Είναι καλά ή κακά;
Με τα καλά κοριτσάκια, είναι πολύ καλά,
αλλά με τα κακά κορίτσια, είναι πολύ κακά.
Αλλά συ είσαι πάντοτε καλό κορίτσι, ε;
Δώσε μου ένα φιλί.
Έρχεται!
"Τώρα ούτε κακία ούτε μίσος,
ούτε κανε ο φόβος της αλλαγής.
Φοβάμαι μόνο τη δίψα,
μια δίψα δε ξέρω για τι πράγμα
Ποτάμια της ζωής, πού έχετε πάει;
Αέρα, χρειάζομαι αέρα.
Τι βλέπεις στο σκοτάδι που σε κάνει να τρέμεις σιωπηρά;
Δεν βλέπω αλλά καρφώνο το βλέμα σαν τυφλός
στραμμένος κατευθείαν στον ήλιο.
Θα πέσω όπου αυτοί που πέφτουν ποτέ δεν σηκώνονται."
"Στον...
αγαπητένο μου...
μισάνθρωπο."
Έλα δω.
Τι τρέχει μ' εσένα;
Εμπρός, σήκω πάνω. Σταμάτα τα παιδιαρίσματα.
Δεν είναι δω πια. Έφυγε.
Ιζαμπέλα, πες μου τι συνέβη.
Milagros!
- Πρόσεχε θα καείς. - Ιζαμπέλα!
Πρόσεχε, Ράκελ.
Τι κάνεις εδώ, παιδί μου;
Εμπρός, πάμε να φύγουμε.
Πάμε σπίτι. Ο πατέρας σου έχει γυρίσει.
Πάμε.
Εμπρός, πάμε.
Πού ήσουν;
Εδώ.
Καλημέρα.
Περάστε
- Μπορώ να μπω; - Περάστε.
- Είναι δω. - Έρχομαι αμέσως.
Άνα, έλα δω!
Έλα πίσω!
Άνα, τι σου συνέβη;
- Μιγκέλ, πως είναι; - Καλά. Ακόμα λίγο αδύναμη.
Δεν κοιμάται καθόλου. Δεν τρώει δεν μιλάει.
Το φως την ενοχλεί.
Μας κοιτάζει μα δεν μας αναγνωρίζει.
Είναι σαν να μην υπάρχουμε.
Η Άνα είναι πολύ μικρό παιδί.
Είναι κάτω από την επιρροή μιας δυνατής εμπειρίας.
Αλλά θα συνέλθει.
Αλήθεια, Μιγκέλ;
Λίγο - λίγο θ' αρχίσει να ξεχνάει.
Το σημαντικό είναι ότι η κόρη σου είναι ζωντανή.
Είναι ζωντανή
Αποκοιμήθηκε.
Δον Μιγκέλ, αποκοιμήθηκε.
Δώσε της αυτό το φάρμακο. Η δοσολογία είναι εδώ.
Μάλιστα, κύριε. Θα πάω κατευθείαν στο φαρμακείο.
Θα πρέπει να φάει. Κάτι ευκολοχώνευτο.
Σούπα χωρίς πολύ λίπος,
ένα βραστό αυγό.
Χρειάζεσαι κι εσύ ξεκούραση, Τερέζα
τόση όσο κι αυτή.
Αν συμβεί κάτι, στείλε τον Μιλάγκρος να με φωνάξει. Θαρθω αμέσως.
Ναι Μιγκέλ.
Κάποιος που του έδειξα την γυάλινη κυψέλη μου,
με την κίνησή της σαν το κύριο τροχό ενός ρολογιού...-
Κάποιος που είδε την συνεχή κίνηση της κυρήθρας,
την μυστηριώδη, τρελαμένη κίνηση
των εργατριών πάνω από τις φωλιές,
τις γεμάτες γέφυρες και σκάλες από κερί,
τις διεισδυτικές σπιροειδείς κινήσεις...
Αν είσαι φίλος του
μπορείς να του μιλήσεις όποτε θέλεις.
Μόνο κλείσε τα μάτια σου
και κάλεσέ τον.
"Εγώ είμαι, η Άνα".